بحث خداشناسی در باره اسید معده

همانطور که می دانید در درون معده ما و پستانداران ماده ای بنام اسید معده وجود دارد،اسید معده در هضم شیمیایی غذا به معده کمک می کند که این اسید دارای مقدار ثابتی است،که اگر مقدار آن بیشتر از مقدار نرمال باشد منجر به زخم معده و آسیب رسیدن به معده می شود و اگر مقدار آن کمتر باشد،غذا بطور کامل هضم نمی شود و برخی از باکتری ها و ویروس های آن زنده می می مانند و به بدن آسیب می رسانند.حال چندین نکته مبهم در باره اسید معده وجود دارد که اتئیست ها باید درباره آن پاسخگوی باشند.



بر طبق ادعاهای اتئیست ها بدن انسان در اثر زمان،تکامل یافته و به مرور تکمیل شده است،پس در نتیجه ساختار بدن و معده انسان و میمون ها و سایر پستاندارن ناقص بوده است.

1-زمانی که انتخاب طبیعی بصورت کامل به معده شکل نداده بود،در یک حالت مثلا ممکن بود مقدار اسید معده بیشتر از مقدار عادی در جاندارن بوده باشد،در این حالت همه جاندارن باید به زخم معده دچار می شدند و پوشش دیواره بخشهایی از معده آنها عملا از بین می رفت،در نتیجه بسیاری از جاندران قبل از بلوغ و تولید مثل می مردند،و هیچ جانداری بروی زمین نبود.

2-در صورتی که ترشحات اسید معده از ابتدا بسیار کمتر بوده باشد،در نتیجه بسیاری از جانداران نمی توانستند عمل هضم شیمیایی را انجام دهند،و بهره وری معده آنها دهها برابر کمتر می شد در نتیجه جانداران تا زمانی که انتخاب طبیعی در طی یک فرآیند چند میلیون ساله بدن آنها را با محیط هماهنگ کند،بدلیل سستی و ضعف توسط محیط از بین می رفتند.

3-اگر فرض کنیم که اسید معده،از ابتدا به مقدار کافی تولید شده بود،ولی جدار دیواره معده اندکی نازک تر بوده باشد و یا در مراحلی انتخاب طبیعی قادر نباشد آن را به مرحله ای برساند که خود را ترمیم نماید،دوباره توسط اسید معده نابود می شد و عملا همه جانداران از بین می رفتند.

4-فرضیه چهارم معده و مخاط آن از ابتدا بزرگ و ذخیم بوده باشند،این حالت بطور کلی از دیدگاه تکاملی و غیر تکاملی مردود است که معده و مخاط آن از ابتدا بزرگ باشند، در این صورت نیز جداره معده قادر به جذب و عبور دادن همه مواد غذایی هضم شده از خود نخواهد بود.
همانطور که مشاهده می کنید در هر چهار حالت در بدن انسان و جاندارن،اگر در هر مرحله ای که به تعبیر اتئیست ها انتخاب طبیعی نتوانسته باشد،به معده انسان و جانداران شکل دهد یک نقص ساده نیز می تواند منجر به فلج شدن کامل سیستم هضم و جذب غذا در نتیجه از بین رفتن جاندران شود،حتی اگر بدن جاندارن در طی تکامل پدید آمده باشد نیز انتخاب طبیعی کور نمی توانسته در بازه چند میلیون ساله که جاندار ممکن بود از نقص ناشی شده از بین برود ایرادات بدن جاندران را بر طرف نماید و در هر مرحله و هر جاندار توسط یک آفریدگار میزان اسید معده معده و ذخامت دیواره آن با توجه به بدن جاندار تنظیم شده است،مثلا اگر در یک جاندار معده و سوخت و ساز آن با توجه به جثه جاندار بیشتر بود،دمای بدن جاندار بطور غیر عادی بالا می رفت و نابود می شد و یا اگر کوجکتر بود،و جثه جاندار بزرگ بود مواد غذایی به همه بدن جاندار نمی رسید و در قسمت هایی بدن دچار عفونت و خشک شدن می شد و جاندار از بین می رفت و هم اکنون هیچ اثری از موجودات زنده روی زمین نبود.

/ 0 نظر / 73 بازدید