خدا و علم (خداشناسی علمی)

او منشا آسمانها و زمین است زمانی که تصمیم به چیزی می گیرد فقط مى‏گوید باش پس فورا موجود مى‏شود.(سوره البقرة آیه ۱۱۷)

اگر در زمان انفجار بزرگ گرانش اندکی بیشتر یا کمتر بود چه اتفاقی می افتاد؟

همانطور که می دانید جهان هستی بعد از انفجار بزرگ تا کنون با سرعت بسیار زیادی در حال گسترش است،یکی از دلایل نسبت داده شده به این انبساط انرژی تاریک است و یکی دیگر از دلایل نسبت داده شده به انبساط جهان هستی گرانش یا جاذبه است،ولی مساله بسیار عجیب این است که مقدار این گرانش توسط آفریدگار چه در لحظه انفجار بزرگ و چه امروز به مقدار تنظیم شده است و اگر مقداری بیشتر یا کمتر بود ما اکنون امروز وجود نداشیم،بیل برایسن در فصل اول کتاب خود تحت عنوان تاریخچه تقریبا همه چیز در این مورد می نویسد:

کائنات در کسری از یک لحظه بعد از سپیده دم آفرینش،دستخوش گسترشی ناگهانی و خارق العاده شد.کائنات منبسط شد،یعنی عملا به همراه خودش سرعت گفت،و ابعادش در هر 10 -34 ثانیه دو برابر شد.کل این واقعی ممکن است چیزی بیش از 10-30 یعنی یک میلیون میلیون میلیون میلیون میلیونیوم ثانیه به درازا نکشید ولی دست کم کائنات را به چیزی 1024 بار بزرگتر تبدیل کرد.

اگر جاذبه اندازه ناچیزی از جاذبه کنونی بیشتر یا کمتر می شد،اگر سرعت گسترش کائنات فقط اندکی از سرعت گسترش آن لحظه ها کندتر یا تندتر می شد-در آن صورت می شد احتمال داد که هیچ گاه عناصر مادی پایداری برای تشکیل موجوداتی چو من و شما یا خاکی که ما رویش زندگی می کنیم وجود نداشته باشد.اگر جاذبه ذره ای از آنچه هست قوی تر می شد این احتمال وجود داشت که خود کائنات همچون چادری که به غلط و بدون مقادیر مناسب و دقیقا لازم برای دادن ابعاد چگالی و قطعات تشکیل دهنده مناسب به آن برپا شده باشد،سقوط کند.اما اگر این جاذبع اندکی ضعیف تر شده بود هیچ چیز یا چیز دیگری ادغام یا به آن وصل نمی شد.کائنات تا ابد بصورت یک خلا تاریک و پراکنده باقی می ماند.

در دراز مدت ممکن است معلوم شود که جاذبه اندکی زیادی قوی است و ممکن است روزی موجب توقف گسترش کائنات شود و کاری کند که کائنات روی خودش سقوط کند تا آنکه متلاشی شود و تیکینگ دیگری را پدید بیاورد و احتمالا کل آن فرآیند را از نو آغاز کند،از طرف دیگر جاذبه ممکن است خیلی ضعیف باشد و کائنات تا ابد به فرار و گسترش پرشتاب خود ادامه دهد به طوری که هر آنچه در کائنات دیده می شود چنان از هم دور شود و فاصله بگیرند که هیچ فرصتی برای اندر کنش های مادی پیش نیایید و کائنات به محلی خنثی و مرده اما بسیار جادار تبدیل شود.

حال عده ای در پاسخ به این مساله بحث جهان های موازی و کائنات های موازی را به پیش می کشند و اعلام می کنند که ما جزئی از یک در تیریلیون ها شانس و احتمال هستیم,در پاسخ به این مساله باید گفت که:

هنوز وجود هیچ کائنات موازی اثبات نشده است،در صورت اثبات شدن هم مشخص نیست که کائنات های دیگر مشابه کائنات ما هستند و زیست پذیر هستند یا نه،در صورتی هم که مشابه کائنات ما نباشد هم این مساله قاب تامل تر می شود که چرا ما اکنون بین میلیاردها میلیارد احتمال تصادف وجود داریم،در حالی که احتمال وجود ما با این حساب کمتر از صفر می شود ولی ما وجود داریم و وجود ما بدون یک معجزه یا دخالت یک آفریدگار هوشمند در بین میلیاردها میلیارد احتمال نیست بودن، مکان پذیر نیست ولی ما وجود داریم،و انشتین یک نقل قول بسیار جالبی در این باره دارد که می گوید:خدا تاس نمی اندازد!

برای دنبال کردن مطالب ما از طریق فیسبوک لطفا صفحه ما را لایک بزنید.

  
نویسنده : رامین فخاری ; ساعت ٩:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/۱/۱۸